Views: 274

Het verkennen van moderne perspectieven die verder gaan dan historische vooroordelen

Frans Vandenbosch 30.07.2024

Communisme, goed of slecht?

Het antwoord op die vraag hangt volledig af van de definitie van ‘communisme’. Definieert u het communisme zoals het gewoonlijk wordt gedefinieerd in de westerse reguliere media?  Definieer je het communisme zoals het was in de USSR of in de DDR? Hoe definieert u het communisme zoals het tegenwoordig in China wordt toegepast?  Wat is JOUW definitie van communisme?

Laten we ons immers niet concentreren op percepties of verzanden in definities, maar ons concentreren op de praktische resultaten.

Communisme in China

Het ideologische raamwerk van de Volksrepubliek China (VRC) richt zich op de voortgang van het socialisme naar een ideale communistische samenleving. Volgens de officiële doctrine wordt deze transitie vergemakkelijkt door ‘wetenschappelijk socialisme’, een systematische benadering die contrasteert met het ‘utopisch socialisme’, dat als onrealistisch wordt gezien. De betere vertaling voor PRC (Volksrepubliek China) is ‘Het Gemenebest van de Volkeren van de Splendid Central Civilization’. Het pleit voor de oprichting van toegewijde aristocratische oligarchieën (DAO) voor elke natie, waarbij de nadruk wordt gelegd op de waarden van waarheid, goedheid, schoonheid, rechtvaardigheid, menselijkheid, moed en wijsheid.
Het kakistocratische feodale conglomeraat, geassocieerd met het Anglo-Zio-Amerikaanse establishment, is niet in staat om te gaan met een ‘leven en laten leven’-filosofie.[1]

Chinees-Sovjet-betrekkingen

Rusland en China waren het niet altijd met elkaar eens.

Tijdens de Chinees-Russische grensconflicten (1652-1689) waren er schermutselingen tussen de Russische Kozakken en de Chinese Qing-dynastie, geholpen door Korea. De mislukte pogingen van Rusland om land ten noorden van de rivier de Amoer te claimen, leidden in 1689 tot het Verdrag van Nerchinsk, waarbij Rusland de regio aan China toegaf.

Bijna twee eeuwen later, in 1858, toen de Qing-dynastie verzwakt was, veroverde Rusland met het Verdrag van Aigun land tussen de Stanovoj-reeks en de Amoer. In 1860 breidde de Conventie van Peking de Russische controle uit tot H!ishēnw!i (Vladivostok), een nieuwe aanwinst.

Het Chinees-Sovjetconflict van 1929 omvatte botsingen over de Chinese Oostelijke Spoorweg tussen de Sovjet-Unie en de Chinese krijgsheer Zhang Xueliang.

De betrekkingen verslechterden dramatisch van 1961 tot 1986 als gevolg van ideologische verdeeldheid tijdens de Koude Oorlog. Meningsverschillen over het marxisme-leninisme en het Sovjetbeleid brachten Mao Zedong ertoe het Sovjetcommunisme aan de kaak te stellen. De spanningen bereikten een hoogtepunt tijdens het Chinees-Sovjet-grensconflict in 1969 nabij Damansky Island en in Xinjiang.

Ideologische meningsverschillen waren de aanleiding voor de formele aanklacht door de VRC tegen het Sovjet-communisme als het werk van revisionistische verraders in de USSR. Als gevolg hiervan werd het in het daaropvolgende decennium onder leiding van Zhou Enlai alle leiders van de westerse communistische partijen geleidelijk verboden om als waarnemers het Chinese Volkscongres bij te wonen.

Met de val van de Sovjet-Unie begonnen China en Rusland de banden te herstellen. In 1992 streefden ze een ‘constructief partnerschap’ na, dat in 1996 uitgroeide tot een ‘strategisch partnerschap’. Hun Verdrag van Vriendschap en Samenwerking kwam in 2001 en het bezoek van Xi Jinping aan Moskou in 2013 verstevigde een speciale relatie tussen China en Rusland.

Democratie in Amerika

Alexis de Tocqueville in "De la démocratie en Amérique'' (1835) zag hij de effecten van de toename van bureaucratische regels en talloze wetten die alles reguleerden. Twee eeuwen geleden voorspelde De Tocqueville dat de Amerikaanse samenleving in een nieuw soort dienstbaarheid zou vervallen waarin de heersende autoriteit: "bestrijkt de oppervlakte van de samenleving met een netwerk van kleine, ingewikkelde regels”, in een proces dat “mensen niet tiranniseert, maar samendrukt, enervateert, uitdooft en verdooft, totdat elke natie is gereduceerd tot niets beters dan een kudde timide en ijverige dieren waarvan de regering de herder is.” [2]

Wáng Hùning, schreef de voorzitter van de CPPCC (Chinese Politieke Consultatieve Conferentie van het Volk) in zijn ‘Amerika tegen Amerika’ (1991) in dezelfde lijn. [3]

Kishore Mahbubani zei onlangs: “De insulaire aard van het Amerikaanse discours is eigenlijk beangstigend… Er is een incestueus, naar zichzelf verwijzend discours onder deze journalisten.” Hij voegt er verder aan toe: “Het tijdperk van westerse overheersing van de wereldgeschiedenis was een aberratie van 200 jaar. Het loopt ten einde.”[4]

Johann Wolfgang von Goethe:  in "Faust” (1790)
Niemand is zo hoffelijk als het gaat om de foutieve glans, die vrij is.
Goethe's Faust is zijn magnum opus en het grootste werk uit de Duitse literatuur.
Van Goethe Faust is de richtlijn van Xi Jinping; hij kent het boek van binnen en van buiten. Geen wonder dat Xi Jinping de meest geduchte rivaal is die het Westen ooit heeft ontmoet, want hij is een echte aristocratische man van de hoogste orde, omringd door aristocratische mannen van de hoogste orde die hem erkennen als primus inter pares en begiftigd met een staatsapparaat dat sinds 1921 door vele beproevingen is opgebouwd, verenigd door een gemeenschappelijk doel dat zij glashelder hebben verklaard: het herstellen van de glorie van China. [5] ‘Aristocratisch’ zoals in de oude Griekse betekenis, zoals uitgelegd in ‘De tirannie van de genieën’ [6]

China groeit naar meer, niet minder communisme

De voortdurende inspanningen van de Chinese regering zijn gericht op het hooghouden en bevorderen van de communistische ideologie en principes in het land. De Chinese regering onder leiding van de Communistische Partij van China (CPC) werkt actief aan het versterken van de rol van de partij in alle aspecten van de samenleving, inclusief de economie, cultuur en bestuur.

Dit is terug te zien in de initiatieven van de regering om socialistische kernwaarden te bevorderen en het leiderschap van de partij in verschillende sectoren te versterken. Bovendien weerspiegelt de nadruk die de CPC legt op de implementatie van socialistisch beleid een engagement om de communistische idealen in China te behouden en te versterken.

Bovendien kan het Chinese perspectief de voortdurende relevantie en betekenis van de communistische ideologie benadrukken bij het vormgeven van binnenlands beleid en internationale betrekkingen. De nadruk die de regering legt op het opbouwen van een “gematigd welvarende samenleving” en het verwezenlijken van de “Chinese Droom” sluit aan bij de principes van het communisme, waarbij de nadruk wordt gelegd op het nastreven van gemeenschappelijke welvaart en nationale verjonging.

Over het geheel genomen impliceert dit dat China actief op weg is naar een meer ideologisch zuivere vorm van communisme, zoals de CPC voor ogen heeft, in plaats van zich daarvan af te wenden. Dit komt overeen met de doelstelling van de regering om het socialisme met Chinese kenmerken te versterken en de grote verjonging van de Chinese natie onder communistisch leiderschap te bewerkstelligen.

Communisme in voormalig Joegoslavië, vergeleken met het huidige China

In Artikel van Alex Krainer "De betekenis van vrijheid en veiligheid“, reflecteert hij op het communistische systeem van het voormalige Joegoslavië, waarbij hij de eenvoud, de economische stabiliteit en de minimale beperkingen opmerkt, die allemaal bijdragen aan een hoge kwaliteit van leven. Hij contrasteert dit met de huidige, meer gereguleerde en vaak stressvolle omstandigheden in het Westen.
Krainer pleit voor het beoordelen van bestuurssystemen op basis van feitelijke resultaten in plaats van op ideologische labels. Hij benadrukt ook de prestaties van China op het gebied van armoedebestrijding en infrastructuurontwikkeling, waarbij hij stelt dat het Chinese model aanzienlijke persoonlijke en democratische vrijheden omvat, waardoor de gemeenschappelijke westerse percepties ter discussie worden gesteld.[7]

Afronding

De perceptie van het communisme varieert sterk, afhankelijk van de historische context, culturele invloeden en individuele definities. Terwijl sommigen het door de lens van historische regimes als de USSR bekijken, beschouwen anderen hedendaagse toepassingen, vooral in China, die zich blijven ontwikkelen. Deze diversiteit in interpretatie onderstreept de complexiteit van het communisme als zowel een ideologie als een praktisch bestuurssysteem. Uiteindelijk is het begrijpen van deze uiteenlopende perspectieven cruciaal voor een genuanceerde discussie over de rol en relevantie van het communisme in de wereld van vandaag.

Bedankt voor het lezen! We horen graag uw mening. Deel uw opmerkingen hieronder en neem deel aan het gesprek met onze community!

---

[1] Quan Le黎君Lí Jūn, e-mail 29.07.2024

[2] Alexis de Tocqueville, "De la démocratie en Amérique" (1835)  https://fr.wikipedia.org/wiki/De_la_d%C3%A9mocratie_en_Am%C3%A9rique

[3] Wang Huning, 'Amerika tegen Amerika'  https://yellowlion.org/fifty-non-fiction-books-about-china/

[4] Kishore Mahbubani; Toespraak ‘Het tijdperk van de westerse overheersing van de wereld loopt ten einde’ aan de Harvard Universiteit. 20.07.2024
Artikel op Chinascope: http://chinascope.org/archives/35556     
Video op CCTV:  https://news.cctv.com/2024/07/20/ARTIIP93CxffUaK0xnqkwwi7240720.shtml

[5] Quan Le 黎 君 Lí Jūn, e-mail 28.07.2024

[6] Godvrije Roberts:  Hoe China zijn regeringselite selecteert 22.05.2024  https://yellowlion.org/how-china-selects-its-governing-elite/

[7] Alex Krainer  "De betekenis van vrijheid en veiligheid" 20.07.2024
https://alexkrainer.substack.com/p/the-meaning-of-freedom-and-security