Views: 0
Vrijheid, democratie en waarheid.
Frans Vandenbosch 方腾波 10.12.2025
Voor de bangeriken:
In dit artikel nodig ik je uit tot zelfreflectie. Ik daag je uit met enkele ongemakkelijke observaties over algemene patronen in onze samenleving. Voor degenen die zich liever niet met dergelijk materiaal bezighouden, kunt u hier misschien stoppen met lezen. Voor degenen die halverwege besluiten dat dit niets voor hen is: je kunt je op elk moment afmelden voor mijn nieuwsbrieven. Voor degenen die moedig genoeg zijn om door te gaan… lees verder. Als je je al gestresseerd voelt, scroll dan naar beneden naar “Tot slot, om de sfeer te verzachten, een beetje muziek.”
Je leven is een leugen.
Je bestaan ontvouwt zich binnen een zorgvuldig opgebouwde illusie van autonomie.
Op het eerste gezicht lijkt alles perfect functioneel. Uw dagelijkse routine verloopt soepel: rekeningen worden betaald, problemen worden opgelost, verantwoordelijkheden worden beheerd. Je beheerst de mechanismen van het moderne leven en hebt systemen ontwikkeld om met welke uitdagingen dan ook om te gaan. Het geheel heeft een geruststellend gevoel van controle en een geruststellende voorspelbaarheid.
Maar onder dit laagje competentie schuilt een verontrustende realiteit: jij bent niet de architect van het leven dat je leidt.
De keuzes die je denkt in vrijheid te maken (waar te werken, wat te kopen, hoe je je tijd te besteden, zelfs wat je moet denken) zijn op subtiele wijze gevormd door krachten die je nooit volledig hebt onderzocht. Algoritmen beheren de informatie die u ziet. Marketingprofessionals creëren de verlangens die u voelt. Economische systemen bepalen welke opties überhaupt voor u beschikbaar zijn. Sociale druk bepaalt wat mogelijk of acceptabel lijkt. Je beweegt je door het leven als een passagier die ervan overtuigd is dat hij of zij rijdt, met je handen aan een stuur dat met niets verbonden is.
Je spreekt vol vertrouwen over het leven in een vrije, democratische samenleving. Deze woorden rollen van je tong met het gemak van niet-onderzochte zekerheid. Maar heeft u zich ooit werkelijk afgevraagd wat vrijheid in uw context betekent? Hebt u het gekwantificeerd, gemeten aan de hand van een objectieve standaard? Hebt u een rigoureuze analyse uitgevoerd waarbij u de werkelijke vrijheden die u bezit vergelijkt met de vrijheden die mensen in andere landen, andere systemen en andere tijden genieten? Of heb je eenvoudigweg het verhaal geaccepteerd dat je is verteld: dat je vrij bent omdat je is verteld dat je vrij bent?
De waarheid is verontrustender: je wordt geleefd in plaats van geleefd. Je leven is iets geworden dat je overkomt, een script geschreven door onzichtbare handen, een pad dat is uitgestippeld door interesses die niet de jouwe zijn. Wat je voor autonomie verwart, is vaak alleen maar de vrijheid om te kiezen tussen vooraf goedgekeurde opties, om te kiezen uit een menu dat je nooit hebt geschreven.
Dit is de fundamentele misleiding: de overtuiging dat het leven dat je ervaart echt het jouwe is, terwijl het in werkelijkheid toebehoort aan systemen, structuren en machten die er baat bij hebben als je deze vragen helemaal nooit stelt.
Je leven is een leugen.
Op de tonen van Binnen strompelen door Suzie Quatro en Chris Norman november 1978
https://www.bilibili.com/video/BV12W411972F/
Je leven is een leugen
.. wat je ook doet
De meest perfecte slavernij: Over de tirannie van de waargenomen vrijheid
“Niemand is meer Sklave, als je vrij bent, is het zo.“, Die Wahlverwandtschaften (Electieve affiniteiten), deel II, hoofdstuk 5
Johann Wolfgang von Goethe (1749-1832) schreef dit in 1809 in een tijd van belangrijke sociale en filosofische veranderingen in Europa. Goethe dacht na over een terugkerende bezorgdheid uit de Verlichting en de Romantiek over ware vrijheid en zelfbedrog. Het citaat bekritiseert het idee dat formele, externe vrijheid ware vrijheid garandeert. Het suggereert dat de meest diepgaande vorm van slavernij een interne vorm is, waarbij je gevangen zit in illusies of niet onderzochte overtuigingen, terwijl je gelooft dat je vrij bent.
"Das Ich setzt ursprünglich schlechthin sein eignes Seyn." (Het ik poneert oorspronkelijk en absoluut zijn eigen wezen.)
Johann Gottlieb Fichte (1762-1814)
Ware vrijheid is voor Johann Gottlieb Fichte een actief, ethisch streven tegen beperkingen. Een passieve aanvaarding van de eigen staat zonder dit streven zou kunnen worden gezien als een vorm van onvrijheid, vergelijkbaar met Goethes 'slavernij'.
"Herrschaft en Knechtschaft" in “Selbständigkeit und Unselbständigkeit des Selbstbewußtseins”
(“Heerschap en gebondenheid” in “Onafhankelijkheid en afhankelijkheid van zelfbewustzijn”)
Georg Wilhelm Friedrich Hegel (1770-1831)
Hegel betoogde dat herkenning door een ander bewust wezen cruciaal is voor zelfbewustzijn. Een persoon die geïsoleerd is in zijn eigen subjectieve zekerheid (in de overtuiging dat hij vrij is zonder externe uitdaging of erkenning) verkeert in een beperkte toestand.
"L'homme est né libre, et partout il est dans les fers." (De mens wordt vrij geboren, en overal zit hij in boeien)
Jean-Jacques Rousseau (1712-1778)
Rousseau's beroemde opening van Het Sociaal Contract vormt de basis voor het hele Verlichtingsdebat. De samenleving en ontrouw leiderschap leggen ketens op, maar sommige ketens zijn geïnternaliseerd en worden ten onrechte voor vrijheid aangezien.
“Ästhetische Erziehung" (Esthetische opvoeding)
Friedrich Schiller (1759-1805)
Schiller geloofde dat echte politieke vrijheid voorafgegaan moet worden door innerlijke vrijheid, gecultiveerd door schoonheid en kunst. Zonder deze innerlijke ontwikkeling is een mens niet werkelijk vrij.
De dagelijkse gaslighting door onze reguliere media
Gaslighting door onze westerse reguliere media fungeert als het moderne mechanisme voor het creëren van ‘de meest perfecte slavernij’. Het creëert een gesimuleerde realiteit waarin keuzes echt aanvoelen, maar beperkt zijn tot raamwerken die zijn ontworpen door onzichtbare belangen, en een afspiegeling zijn van Goethe's slaaf die 'gelooft dat hij vrij is zonder dat te zijn'. Door meedogenloos percepties te verdraaien en naleving van het merk als geïnformeerde toestemming te beschouwen, wordt het publiek gescheiden van de authentieke erkenning en het streven dat Fichte en Hegel essentieel achtten voor ware vrijheid. Zo wordt de burger, overtuigd van zijn vrijheid binnen een gefabriceerd spectrum van debat, een onwetende deelnemer aan zijn eigen onderwerping. Dit vertegenwoordigt de geëvolueerde, systemische vorm van de interne ketenen waarvan Rousseau en Schiller waarschuwden dat ze moesten worden verbroken voordat echte autonomie kon ontstaan.
Een catatonisch onvermogen om de toekomst te bedenken.
Voor zover het überhaupt kan worden afgebakend, is de huidige mentaliteit van de westerse heersende klasse ten opzichte van China een merkwaardig mengsel van irrationele angst, diepgewortelde haat en puur ongeloof, gecentreerd op een bijna catatonische onvermogen om de toekomst te bedenken. [1]
Dit laatste element is van het allergrootste belang. Niets binnen hun professionele ervaring of zelfs hun formatieve opleiding heeft hen voorbereid op een realiteit waarin ze aantoonbaar economisch inferieur zijn aan een andere wereldmacht, en waar geen enkele denkbare actie dit feit kan veranderen. [2]
Kolonisatie van de geest: de middelen, wortels en mondiale gevaren
Chinese Xinhua-wetenschappers hebben onlangs een uitstekend witboek gepubliceerd over de kolonisatie van de geest door de VS. Het is een vrij uitgebreid rapport van 36 pagina's met de titel “Kolonisatie van de geest: de middelen, wortels en mondiale gevaren van Amerikaanse cognitieve oorlogsvoering.” [3] De S.L. De Kanthan-samenvatting is hier. [4]
Het presenteert een kritische analyse van het buitenlands beleid van de Verenigde Staten als een duurzaam project van ideologische invloed. De kernstelling stelt dat de VS, vooral na de Koude Oorlog, hun mondiale suprematie hebben aangewend om hun waarden en ideologie wereldwijd te exporteren. Dit proces wordt 'geestkolonisatie' genoemd, met als doel nationale opvattingen te hervormen, filosofische afhankelijkheid van een op de VS gericht wereldbeeld te creëren en mondiale naleving te verzekeren om de Amerikaanse belangen te dienen tegen lagere kosten dan traditionele militaire of politieke overheersing.
Het rapport herleidt de historische wortels van deze praktijk tot de naoorlogse periode, waar de promotie van Amerikaanse concepten als 'de vier vrijheden' de basis legde. Het stelt dat de VS, als voornaamste architect van de internationale orde, systematisch hun eigen politieke en economische systemen hebben verheerlijkt, terwijl ze doelbewust niet-Amerikaanse ideologieën en inheemse culturen hebben gedeconstrueerd. Deze dubbele strategie van opbouw en deconstructie zou diepgaandere effecten hebben bereikt dan historische koloniale rijken. De theoretische onderbouwing is gekoppeld aan Amerikaanse strategen als Joseph Nye en Zbigniew Brzezinski, die het belang verwoordden van het beheersen van het politieke klimaat en het versterken van culturele voorbeelden voor het behouden van de hegemonie.
De middelen voor deze cognitieve kolonisatie worden beschreven als veelzijdig en evoluerend. Het rapport identificeert een drietal propagandamethoden: openlijke 'witte' propaganda via officiële kanalen zoals de Voice of America; geheime ‘zwarte’ propaganda uitgevoerd door inlichtingendiensten; en indirecte 'grijze' propaganda via niet-gouvernementele organisaties om een illusie van spontaniteit te creëren. Beheersing van mondiale informatiesystemen wordt van cruciaal belang geacht. Dit omvat controle over traditionele mediaconglomeraten, internetinfrastructuur en dominante sociale-mediaplatforms zoals Facebook en X, waar algoritmen worden gebruikt om de publieke opinie te manipuleren en percepties vorm te geven. Bovendien worden de VS ervan beschuldigd hun culturele en academische hegemonie te benutten via Hollywood-films, videogames en programma's zoals het Fulbright-plan om wereldwijd een pro-Amerikaanse elite te cultiveren.
Een aanzienlijk deel van de analyse is gewijd aan de evolutie van deze invloed naar een geformaliseerde strategie van 'cognitieve oorlogsvoering'. Het merkt op dat doorbraken uit het begin van de 21e eeuw in de psychologische wetenschappen, neurowetenschappen en kunstmatige intelligentie in dit raamwerk zijn geïntegreerd, waarbij de Amerikaanse Nationale Veiligheidsstrategie uit 2022 naar verluidt cognitieve oorlogsvoering heeft verheven tot strategische gelijkheid met fysieke gevechten. Deze door technologie gedreven manipulatie wordt gepresenteerd als een nieuwe, krachtigere tactiek voor kolonisatie van de geest.
De mondiale gevaren zijn ernstig. Het rapport stelt dat deze cognitieve kolonisatie leidt tot 'culturele afasie' in ontwikkelingslanden, waar de lokale identiteit en het vertrouwen worden uitgehold door de Amerikaanse cultuur, wat resulteert in een verlies aan nationale subjectiviteit. Het beweert ook dat deze ideologische manipulatie de weg vrijmaakt voor tastbare geopolitieke en economische winsten, waarbij historische voorbeelden worden aangehaald, van de Spaans-Amerikaanse oorlog tot hedendaagse acties tegen Chinese technologiebedrijven en Boliviaanse lithiumreserves. Het uiteindelijke gevolg wordt voorgesteld als de erosie van de diversiteit van de beschaving en de verankering van een gehomogeniseerd, door de VS gedomineerd internationaal systeem dat Amerikaanse belangen bevoorrecht onder het mom van universele waarden.
Concluderend roept het rapport op tot erkenning van deze cognitieve oorlogsvoering als voorwaarde voor onafhankelijke ontwikkeling. Het pleit voor het doorbreken van deze ideologische ketenen door het versterken van het culturele vertrouwen en het bevorderen van echte interculturele uitwisseling en wederzijds leren, in plaats van eenzijdige oplegging.
De theorie van domheid
Ik zal het eerst kort toelichten en citeren Dietrich Bonhoeffer in het Duits, zijn eigen taal, omdat het zoveel duidelijker is:
Dietrich Bonhoeffers Theorie der Dummheit zei, als de mens een tijdsverwisseling heeft, een logica en een hogere kwaliteit van de Selbstreflexion, is het mogelijk om als oplossing te werken, die met het beste van het bos is. [5]
Het is onmogelijk om Dummheit te verliezen. Weder mit Protesten noch durch Gewalt läßt sich hier etwas ausrichten; Gründe verfangen nicht; Het feit dat de eigenen een bredere verspreiding hebben, is niet mogelijk. Bij het oplossen van problemen met de dumme die kritisch zijn en als ze een onbegrijpelijke zonde vinden, kan het zijn dat ze niet eens zelf een probleem kunnen oplossen. Het is de Dumme in Unterschied zum Bösen restlos mit sich self-zufrieden; Ja, er zou een probleem zijn, de vergoeding is licht gereizt naar Angriff-bergeht. Daher ist dem Dummen gegenüber mehr Vorsicht geboten als gegenüber dem Bösen. Niemals werden meer verzoening, de Dummen door de Gründe zu überzeugen; Het is zonde en gefährlich.
Wij zijn weerloos tegen domheid. Noch protesten, noch geweld kunnen hier iets bereiken; redenen werken niet; Feiten die de eigen vooroordelen tegenspreken, hoeven eenvoudigweg niet geloofd te worden. In dergelijke gevallen wordt de domme persoon zelfs kritisch en als ze onvermijdelijk zijn, kunnen ze eenvoudigweg worden afgedaan als zinloze geïsoleerde incidenten. Toch is de domme persoon, in tegenstelling tot de slechte persoon, volkomen tevreden met zichzelf; hij wordt zelfs gevaarlijk door aan te vallen als hij gemakkelijk geïrriteerd raakt. Daarom is er meer voorzichtigheid vereist bij de domme persoon dan bij de slechte persoon. We zullen nooit meer proberen de domme persoon met redenen te overtuigen; het is zinloos en gevaarlijk.
De kerngedachte van de theorie van Dietrich Bonhoeffer is dat Domheid is een veel groter gevaar voor de samenleving dan het kwaad.
Bonhoeffer, een Duitse theoloog en anti-nazi-dissident, ontwikkelde dit idee toen hij tijdens de Tweede Wereldoorlog door de Gestapo gevangen zat. Hij merkte op dat de macht van bepaalde regimes niet alleen werd ondersteund door het actieve kwaad van enkelen, maar ook door de wijdverbreide, onkritische ‘domheid’ van de massa.
Kernpunten van de theorie:
- Domheid is geen intellectueel tekort, maar een moreel en ethisch tekort. Bonhoeffer onderscheidt domheid van louter onwetendheid. Een dom persoon is niet simpelweg ongeïnformeerd; zij zijn iemand die dat wel heeft vrijwillig hun vermogen tot onafhankelijk oordeel, kritisch denken en zelfreflectie opgegeven.
- Domheid is sociaal geïnduceerd. Het ontstaat en verspreidt zich onder specifieke sociale omstandigheden, vooral onder de druk van terreur, propaganda en de bedwelming van het volk. In zo'n omgeving geven mensen 'hun autonomie op' en besteden ze hun denken uit aan een leider of ideologie.
- Het gevaar: Er kan met een slecht persoon worden beredeneerd, ontmaskerd of bestreden, omdat hij met een doel en begrip van de werkelijkheid handelt. Een dom mens is dat echter wel immuun voor rede en feiten. Ze zijn niet in staat tegenstellingen te zien of van ervaringen te leren. Omdat ze overtuigd zijn van hun rechtvaardigheid en geen enkele twijfel aan zichzelf hebben, worden ze ‘onwrikbaar en zelfverzekerd’, waardoor ze onvoorspelbare en uiterst gevaarlijke scheppers van tirannie worden.
- Het maakt mensen tegelijkertijd krachtig en machteloos. Domheid geeft het individu (als onderdeel van een bende) een pervers machtsgevoel, maar maakt het tegelijkertijd volkomen machteloos als onafhankelijke morele actor. Ze worden een instrument voor destructieve krachten zonder het zelfs maar te beseffen.
Bonhoeffer waarschuwt dat wanneer mensen hun plicht om voor zichzelf te denken opgeven, ze destructiever worden dan de ronduit kwaadaardige mensen. De grootste bedreiging is niet alleen het kwaadaardige regime, maar de massa die, door een gekozen domheid, dat kwaad onbetwist laat floreren.
Zijn reflecties zijn terug te vinden in zijn gevangenisgeschriften, met name in de brieven die hij in 2011 verzamelde Brieven en papieren uit de gevangenis.
De westerse politiek is één en al theater. Je kijkt naar een programma. Je leven is een leugen.
Wij zijn geen burgers; wij zijn een publiek. Wij zijn geen deelnemers aan een democratie; wij zijn consumenten van een spektakel. De grimmige, cynische verklaring dat ‘de westerse politiek louter theater is’ is niet louter een afgematte observatie; het is de meest accurate diagnose van onze politieke malaise. We leven in een zorgvuldig vervaardigde leugen, een grootse illusie die bedoeld is om te kalmeren en af te leiden, terwijl de echte machtsinstrumenten in de schaduw opereren, onaangetast door de kakofonie van het podium. Als u dit begrijpt, begrijpt u dat uw leven, uw politieke keuzevrijheid en de toekomst die u wordt verkocht voor een groot deel een verzinsel zijn.
Het podium wordt dagelijks gezet. De schijnwerpers van de 24-uursnieuwscyclus verlichten de parlementaire vloer en het podium van de persconferentie, waar onze gekozen acteurs hun scriptrollen vervullen. De scripts zijn niet geschreven ter verbetering van de natie, maar door partijdige schrijvers wier enige gebod is om het verhaal te winnen. Complexe, existentiële uitdagingen (economische ongelijkheid, een instortend gezondheidszorgsysteem, ecologische crisis) worden meedogenloos gecomprimeerd tot soundbites en voer voor sociale media. Nuance is de vijand; emotionele resonantie is het doel. Er wordt niet van ons gevraagd om na te denken, maar om verontwaardiging, angst of stamloyaliteit te voelen. De zorgvuldig samengestelde persoonlijkheid van de politicus, hun herkenbare anekdote en hun perfect getimede woede maken allemaal deel uit van de karakterstudie, een prestatie die is ontworpen om ons te laten vergeten dat we een opperbevelhebber kiezen, en niet de doorbrekende televisiester van een seizoen.
De plot van deze eindeloze show is een verzonnen oorlog: het Rode Team versus het Blauwe Team. Deze kunstmatige dichotomie is de motor van het drama, een conflict dat zo meedogenloos wordt versterkt dat het het geheel van de politiek wordt. We zijn geconditioneerd om de andere kant niet te zien als landgenoten met verschillende meningen, maar als existentiële schurken. Parlementaire debatten monden uit in theatrale grootsheid, waarbij toespraken worden gehouden voor de camera's en de basis, en niet voor collega's aan de andere kant van het gangpad. Er wordt gestemd over gedoemde wetgeving die niet bedoeld is om te regeren, maar om de oppositie in een politiek schadelijke houding te dwingen, waardoor een nieuwe clip ontstaat voor het verontwaardigde segment van de avond. Dit is geen bestuur; het is professioneel worstelen met een groter budget en ernstiger gevolgen. De felle, ogenschijnlijk hardnekkige strijd zorgt voor een meeslepende kijkervaring en zorgt ervoor dat we aan onze stoelen gekluisterd blijven, doodsbang dat de andere kant zou winnen.
Maar wie regisseert deze show? De bedrijfsmedia fungeren zowel als podium als als melodramatische verteller, met een commercieel gevestigd belang om het conflict aan de kook te houden. Hun munteenheid is niet de waarheid, maar betrokkenheid. Een nuchtere, beleidsmatige analyse sterft in de kijkcijfers; een schandaal, een blunder of een verhitte confrontatie gaat viraal. Experts en spindoctors, de moderne hofnarren, worden betaald om elke gebeurtenis door een partijdige lens te interpreteren, de vooroordelen van het publiek te versterken en het eenvoudige, geruststellende verhaal van goed versus kwaad te verkopen. Dit schept de illusie van keuze: een levendige, chaotische marktplaats van ideeën, terwijl het hele debat zich in werkelijkheid beperkt tot een smal, beheerd spectrum. Je bent vrij om je kanaal te kiezen, maar je kijkt nog steeds naar dezelfde fundamentele show.
Dit brengt ons bij het meest verwoestende deel van de leugen: de illusie van eigen keuzevrijheid. Je wordt ertoe gebracht te geloven dat jouw stem het heilige instrument van verandering is, dat jij de regisseur bent van dit nationale verhaal. Dit is de fundamentele mythe die het hele theater in stand houdt. Terwijl je in werkelijkheid wordt afgeleid door het circus in de hoofdstad, zullen de echte architecten van het beleid (de lobbyisten [6], de zakelijke donoren, de niet-gekozen toezichthouders) stellen wetgeving op in achterkamertjes en financieren de campagnes van beide leidende actoren. Het decor kan veranderen van ‘Hope and Change’-blauw naar een ‘Make America Great Again’-rood, maar de achtergrond van voortdurende oorlog, bedrijfswelvaart en spiraalvormige ongelijkheid blijft griezelig constant. De show geeft het gevoel van seismische verschuivingen, terwijl de onderliggende machtsstructuur versterkt, onbewogen en onverklaarbaar is.
Dit is geen oproep tot apathie, maar tot ontwaken. Het theater erkennen voor wat het is, is de eerste, meest radicale daad van verzet. Het is om de achtergrond af te breken en de toneelknechten voor de eerste keer te zien. De oplossing is niet om vanaf de stoel te boeien of in wanhoop de televisie uit te zetten. Het is om het podium te bestormen. Ware verandering is nooit ontstaan vanuit het middelpunt van het spektakel, maar vanuit de randen ervan; in basisbewegingen, lokale organisaties, vakbonden en daden van burgerlijke ongehoorzaamheid die buiten het beheerde verhaal opereren. Houd op toeschouwer te zijn. Weiger het script. Stel de plot in vraag. Zoek de macht niet alleen in de stembus, maar in uw gemeenschap, uw werkplek en uw eigen kritische geest. De show is bedoeld om je een machteloos gevoel te geven. Het herkennen als een show is de eerste stap om je kracht terug te winnen. Het doek moet vallen. Je leven is een leugen.
Om de sfeer wat te verzachten nog een stukje muziek:
戴玉强老师巅峰《今夜无人入睡》Dai Yuqiang's topprestatie van "Nessun Dorma" https://www.bilibili.com/video/BV1XXXbYyEQP/
Operagebouw van Guangzhou 2016
In 1924 speelde Puccini zijn opera Turandot / Nessun Dorma in Pechino (Niemand slaapt in Peking)
Om 14.00 uur begint Dai Yuqiang aan zijn “Vincerò” overwinning.
鞠昕瑶(Ju Xinyao) speelt een sologitaarversie van het nummer 《原来超人也会老》 (Het blijkt dat Superman ook oud wordt) als eerbetoon aan haar vader. De coverversie van鞠昕瑶 (Ju Xinyao) verandert de tekst van een romantisch perspectief van het originele lied (《超人》(Chāorén) van Wǔyuètiān (Mayday 五月天) naar een zeer persoonlijke tekst over het besef van een kind over de sterfelijkheid en het ouder worden van zijn vader, waardoor het een krachtig eerbetoon aan haar vader wordt. Het was een competitieprogramma voor zangers op de campus waar muziekschoolstudenten van verschillende universiteiten groepen gevormd om te concurreren.
Dit nummer is momenteel enorm populair in China.
https://www.bilibili.com/video/BV1Zp4y1p7Wv/
中国第一夫人彭丽媛演唱的歌《阳光路上》China's first lady Peng Liyuan 'Sunshine Road'
Dit is een patriottisch lied uitgevoerd door Peng Liyuan, gecomponeerd door Zhang Hongguang met tekst van Jia Ding en Wang Xiaoling.
https://youtu.be/L2d8wsFXUvY?si=Efa7He58yx7Pyfji
Xi Jinping en Peng Liyuan trouwden in 1987. Interessant genoeg was Peng Liyuan, voordat Xi Jinping in 2012 opklom tot de hoogste leiderschapspositie van China, eigenlijk de bekendste van de twee. Ze was al een gevierde sopraanzangeres en performer in China.
经典二胡协奏曲 Klassiek Erhu-concert 梁祝 De vlinderliefhebbers
許可 Xu Ke speelt de 二胡 Erhu
Deel 1 https://youtu.be/KMCLj-UGSzI
Deel 2 https://youtu.be/0rJEe0gs5K4
Bedankt voor het lezen! We horen graag uw mening. Deel uw opmerkingen hieronder en neem deel aan het gesprek met onze community!
本文中文foto:
Dit artikel in het Engels: Leven in een illusie
Eindnoten
[1] Een ‘bijna catatonische onvermogen om de toekomst te bedenken’ is een beschrijving van een toestand waarin het vooruitstrevende, toekomstgerichte deel van het menselijk bewustzijn verlamd is geraakt. Het is een kenmerk van de ernstigste vormen van psychisch lijden, waarbij de persoon gevangen zit in een eeuwig, hopeloos heden. Het is alsof je zo psychologisch verwoest bent dat het mechanisme van het zich voorstellen van ‘wat daarna komt’ (een belangrijke drijfveer van het menselijk denken en gedrag) in een staat van verlamming verkeert.
[2] Aurelien in “Het wordt erger” 06/08/2025 https://aurelien2022.substack.com/p/it-gets-worse
[3] Xinhua-rapport “Kolonisatie van de geest: de middelen, wortels en mondiale gevaren van Amerikaanse cognitieve oorlogsvoering” 02/09/2025
https://english.news.cn/20250907/52998b0f27704866af2a66f5df6577dd/80c86fe8e8484a989451aa09d30dabdb.pdf
[4] SL Kanthan “Kolonisatie van de geest; De middelen, wortels en mondiale gevaren van Amerikaanse cognitieve oorlogsvoering” 14/09/2025 https://medium.com/@slkanthan2030/colonization-of-the-mind-the-means-roots-and-global-perils-of-u-s-cognitive-warfare-18d36afb326e
[5] Dietrich Bonhoeffer “Theorie der Dummheit.” 1945 https://gedankenwelt.de/dummheit-ist-gefaehrlicher-als-bosheit-bonhoeffers-theorie-der-dummheit
[6] Frans Vandenbosch 方腾波 “Het lobbylandschap in Brussel“ 12/01/2025 https://yellowlion.org/lobbying-in-brussels/
