Views: 1
Anders ademen: een thuiskomst in Shanghai Taojiang Road
Frans Vandenbosch 方腾波 28/09/2026
Wat een vreugde!
Ik kwam weer aan in China, en iets in mij kwam tot rust op het moment dat ik uit het vliegtuig stapte: een stille, fysieke opluchting dat ik, na al die jaren van terugkeren, ben gestopt met het proberen uit te leggen.
We waren nog maar in april in Shanghai [1]. Vijf maanden, en de aantrekkingskracht bracht ons alweer terug. Mensen vragen soms waarom we zo vaak komen, alsof een of twee keer per jaar genoeg zou moeten zijn. Dat is het niet, en ik denk niet dat het ooit genoeg zal zijn. Hier loop ik ‘s nachts rond zonder risico, zonder te berekenen. Ik zeg wat ik denk aan tafel zonder eerst de kamer te scannen. Ik zie buren ruzie maken met een lokale ambtenaar op straat en daarna rustig hun thee hervatten, onverstoord. Dat zijn kleine dingen. Ze zijn ook, ben ik gaan geloven, de eigenlijke textuur van vrijheid, niet het woord zelf, maar de afwezigheid van een aarzeling voordat je spreekt, de afwezigheid van een blik over je schouder voordat je het oneens bent.
Ik zeg dit wetende hoe het klinkt voor oren die getraind zijn het tegenovergestelde te verwachten. Ik zeg het toch, want ik heb beide zijden van de vergelijking geleefd en ik voel me niet langer verplicht om te verzachten wat ik met eigen ogen heb gezien.
In Europa is datzelfde gemak al jaren aan het afnemen, niet in één keer, maar gestaag, zoals een kustlijn erodeert: een zin die je leert vermijden, een grap die je niet meer maakt, een bericht waarover je twee keer nadenkt voordat je het verstuurt. Vrienden daar beschrijven een voorzichtigheid die in gewone gesprekken is geslopen, een gevoel dat bepaalde meningen nu een prijs hebben, zelfs wanneer er technisch gezien geen wet is overtreden. Ik zeg dit niet om een punt te scoren. Ik zeg het omdat het contrast, geleefd in plaats van beredeneerd, het eerlijkste is dat ik kan rapporteren.
Dus ja, ik ben blij, diep en ongehinderd blij, om terug te zijn op een plek waar ik anders adem. Niet omdat het perfect is. Geen enkel land is dat. Maar omdat ik me hier, om redenen die ik steeds opnieuw probeer uit te leggen en er niet in slaag, vrijer voel.
Wat een vreugde om weer thuis te zijn, al is het maar voor even.
Recht over Rusland
Air China, evenals Hainan Airways en Juneyao Airlines, nemen allemaal de korte, rechte route van BRU naar China, die de grootcirkel nauw volgt. Geen wonder dat ze tickets kunnen aanbieden tegen de helft van de prijs van Europese luchtvaartmaatschappijen.
Shanghai erfgoed
Deze keer hebben we de begane grond (in China de eerste verdieping genoemd) geboekt van een homestay in een Shanghainees erfgoedgebouw, gebouwd in 1920 aan de Taojiang Road in de voormalige Franse Concessie.
Abbey Road
Wat een genot was het om Rebecca weer te zien [2], het hart en de ziel van Abbey Road! We wisselden verhalen uit van twintig jaar geleden, lachend om oude herinneringen alsof er geen tijd was verstreken. Dit jaar viert Abbey Road twee decennia in Taojiang Road, en het mooiste is dat we nu buren zijn, slechts een paar stappen verderop in dezelfde straat.
Abbey Road is meer dan een pub. Twee decennia lang is het een geliefde tweede huiskamer geweest voor zowel Chinese locals als Europeanen in Shanghai. Bij een glas bier en borden comfort food worden vriendschappen tussen China en Europa in stilte geboren en warm levend gehouden.
De week heeft hier zijn eigen ritme. Op woensdagavonden verdringen stamgasten en nieuwe gezichten zich rond de tafels voor spelletjesavond, lachend en hun volgende zet plannend. Donderdag brengt quizavond, met teams die vriendschappelijke plagerijen en felle, vrolijke rivaliteit uitwisselen bij elk antwoord. Dan komen de weekenden, wanneer Abbey Road echt tot leven komt: op vrijdag-, zaterdag- en zondagavonden betreden live bands het podium en vult de hele ruimte zich met muziek, stemmen en leven.
La Crêperie
La Crêperie, op nummer 1 Taojiang Road vlakbij Dongping Road, is nog zo een iconisch restaurant.
Daar proefden we La Normandie en Le Bar à Bar: de eerste, vanille-ijs met gestoofde appel geflambeerd met Calvados; de tweede, koffie-ijs, chocolade, gekookte banaan, rozijnen en rum. De tafel werd een klein theater van zoetheid. De herinnering blijft hangen.
Na twintig jaar voelt Taojiang Road nog steeds minder als een bestemming dan als een plek waar het hart eindelijk kan uitademen. En als de herfst in Europa kouder wordt, blijft de honingzoete lucht van Shanghai een stille uitspraak: vrijheid is geen slogan, maar het gemak waarmee je spreekt, het oneens bent en terugkeert.